Καριέρα κατασκευάζοντας κατηγορητήρια: η περίπτωση της εισαγγελέως Μ. Αγγελούδη

Την Τετάρτη 27/9 σύντροφοι-ισσες προχωρήσαμε σε μαζική παρέμβαση στη Νομική Σχολή Αθηνών με ανακοινώσεις και αφίσες που αναδεικνύουν την παρουσία της εισαγγελέως Πειραιά Μ. Αγγελούδη ως μεταπτυχιακής φοιτήτριας στο τομέα του Ποινικού Δικαίου στην εν λόγω σχολή. Φροντίσαμε να κάνουμε γνωστό σε όλους και όλες για τα “αγγελούδια” που φοιτούν στη σχολή και τις μεθόδους με τις οποίες φτιάχνουν την καριέρα τους. Εν προκειμένω, η εισαγγελέας Πειραιά Μαρία Αγγελούδη είναι υπόλογη για την προφυλάκιση του αναρχικού συντρόφου Χ.Κορτέση για απόπειρα απαλλοτρίωσης αντικειμένων αξίας 180 ευρώ από κατάστημα της εταιρείας Leroy Merlin.

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού συντρόφου Χ.Κορτέση

Συνέλευση αναρχικών συλλογικοτήτων, συντρόφων/ισσων και αλληλέγγυων για την υπόθεση στα Lerοy Merlin.

Παρέμβαση αλληλεγγύης στον αναρχικό Χ.Κορτέση

Το Σάββατο 21/9 60 σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε σε μαζική παρέμβαση έξω από το κατάστημα του πολυεθνικού ομίλου Leroy Merlin στην οδό Πειραιώς στου Ρέντη, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αναρχικό Χ.Κορτέση, ο οποίος βρίσκεται προφυλακισμένος από τις 16/7 με αφορμή περιστατικό απόπειρας απαλλοτρίωσης από το συγκεκριμένο κατάστημα αντικειμένων αξίας 180 ευρώ. Κατά την διάρκεια της παρέμβασης, διαβάστηκε και μοιράστηκε το γράμμα του αναρχικού συντρόφου στους διερχόμενους ανθρώπους και στους εργαζόμενους των γύρω πολυκαταστημάτων και η παρέμβαση στεκόταν με πανό στην μπροστά στην είσοδο του καταστήματος της Leroy Merlin. Παράλληλα, στην ευρύτερη περιοχή κολλήθηκε η 2η αφίσα της Συνέλευσης αναριχκών συλλογικοτήτων, συντρόφων-ισσων και αλληλέγγυων που αναδεικνύει την σύμπραξη της Leroy Merlin, της OVIT A.E και των δικαστικών μηχανισμών και την προφυλάκιση του συντρόφου Χ.Κορτέση. Κατά την διάρκεια της παρέμβασης, γνωστοποιήσαμε στους υπαλλήλους της εταιρείας security OVIT A.E και στην διοίκηση του καταστήματος Leroy Merlin τις συγκεκριμένες ευθύνες που φέρουν για την προφυλάκιση του συντρόφου μας και την δίωξη συνολικά 7 αγωνιζόμενων ανθρώπων με αφορμή ένα περιστατικό απαλλοτρίωσης αντικειμένων 180 ευρώ. Παράλληλα, κατέστη σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις ότι οι κινήσεις αλληλεγγύης για τον σύντροφό μας θα συνεχιστούν και θα δυναμώσουν.

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού συντρόφου Χ.Κορτέση

Συνέλευση αναρχικών συλλογικοτήτων, συντρόφων/ισσων και αλληλέγγυων για την υπόθεση στα Lerοy Merlin.

 

Αν η φτώχεια είναι έγκλημα, αυτοί που την επιβάλουν και την περιφρουρούν τι είναι;

Κείμενο με κάποιες σκέψεις για τις διώξεις και την προφυλάκιση μου για την υπόθεση LEROY MERLIN

Σε κάποιο πολυκατάστημα μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας, 2 άνθρωποι λόγω της συνθήκης ένδειας που τους έχει επιβληθεί, προσπαθούν ν’ αϕαιρέσουν κάποια προϊόντα χωρίς να τα πληρώσουν.Η κίνηση τους αυτή γίνεται αντιληπτή από τους άντρες ασϕαλείας του καταστήματος. Κατά την έξοδο τους,τους ζητείται να ελεγχθούν από τους σεκιουριτάδες και οδηγούνται στο δωματιάκι ανακρίσεων που διαθέτουν όλες οι εμπορικές αλυσίδες. Συνήθως, το ζήτημα επιλύεται με την καταβολή των χρημάτων που αντιστοιχούν στην αξία των προϊόντων που’ χουν παρθεί.

Για όποιον έχει μια στοιχειώδη επαϕή με την κοινωνική πραγματικότητα, η παραπάνω περιγραϕή δεν είναι κάποια σκηνή από ταινία δράσης με συμμορίες και γκάνγκστερ ή απόσπασμα από κάποιο βιβλίο επιστημονικής ϕαντασίας. Είναι στιγμιότυπο από την ωμή καθημερινότητα που βιώνουμε μεγάλα κομμάτια του κοινωνικού συνόλου η οποία έχει ενταθεί σε όλα τα επίπεδα τα τελευταία χρόνια της οικονομικής- κοινωνικής κρίσης. Τέτοιου είδους μικροκλοπές σε αλυσίδες πολυκαταστημάτων και super markets αποτελούν αναγκαία συνθήκη επιβίωσης για όσες/ους στραγγαλίζονται από την γκαρότα του λαμπερού κόσμου της “καπιταλιστικής ευδαιμονίας”. Λόγω λοιπόν αυτού του οικονομικού αδιεξόδου αποπειράθηκα να αϕαιρέσω, από κατάστημα της γαλλικής πολυεθνικής Leroy Merlin, προϊόντα (που είχαν σχέση με την εργασία μου δηλ. πρίζες, ασϕάλειες) αξίας 180 ευρώ. Η κατάληξη όμως, λόγω κάποιων “ιδιαίτερων χαρακτηριστικών” δεν ήταν αυτή που συνηθίζεται, του να πληρώσεις και να πας στην ευχή, αλλά να κρατηθώ παράνομα για τουλάχιστον 3 ώρες, να εκβιαστώ, ν’ απειληθώ και εντέλει να πάω στο διάολο αϕού βρίσκομαι προϕυλακισμένος για ένα κακούργημα και τέσσερα πλημμελήματα.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για το πώς εξελίχθηκε και πως κατέληξε αυτή η ιστορία, τόσο για μένα όσο και για τους υπόλοιπους συντρόϕους που εμπλέκονται στα γεγονότα δεν είναι άλλα από τις πολιτικές μας επιλογές, από την πολιτική μας ταυτότητα και δράση. Από την συνεπή και ανυποχώρητη, εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, επιλογή να αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι του αναρχικού κινήματος.

Τα γεγονότα

Συνοπτικά, για σχεδόν 3 ώρες η εταιρεία ασϕαλείας Ovit Α.Ε. κατ’ εντολή της εργοδότριας εταιρείας Leroy Merlin κρατώντας εμένα και τον σύντροϕο Θύμιο Α. παράνομα, μας απειλούσε και μας εκβίαζε ώστε να καταδείξουμε ως συνεργάτη τον εργαζόμενο- συνδικαλιστή Γιάννη Α.

Σε πρώτη ϕάση, μας ζητήθηκε να πληρώσουμε το ποσό που αντιστοιχούσε στα προϊόντα, γεγονός που προκύπτει και από την απόδειξη που έχει κοπεί από το κατάστημα, ώστε να τελειώσει εκεί το γεγονός. Λόγω της αδυναμίας από την μεριά μας να πληρωθούν επιτόπου, ειδοποιήθηκε ένας σύντροϕος ο οποίος έσπευσε στο κατάστημα για να πληρώσει το ποσό και ο οποίος ήρθε σε επαϕή με σεκιουριτά για να του γνωστοποιήσει ότι έχει ϕέρει τα χρήματα. Όσο περιμέναμε, γνωστοποίησα στους σεκιουριτάδες την προηγούμενη καταδίκη μου, εξηγώντας τους πως η εμπλοκή της αστυνομίας και μια νέα σύλληψη πιθανόν να οδηγούσε σε νέα προϕυλάκιση, όπως και έγινε. Αυτοί μας διαβεβαίωσαν “παντελονάτα” καθώς ο αντρικός λόγος στην πατριαρχική κοινωνία μετράει περισσότερο….ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί και ότι το ζήτημα θα λυθεί άμεσα αϕού τέτοια περιστατικά συμβαίνουν σε καθημερινή βάση.

Μετά από αρκετή ώρα αναμονής το όλο “ϕιλικό” κλίμα άλλαξε με την άϕιξη στο δωματιάκι του ιδιοκτήτη της εταιρείας ϕύλαξης, Κωνσταντίνου Δρίβα. Αϕού μας συστήθηκε, είπε ότι πρέπει να μιλήσει με την διεύθυνσή της εταιρείας. Καθ’ όλη την διάρκεια της ομηρίας μας,ο Δρίβας ήταν σε διάλογο με τους εργοδότες του καθώς μπαινόβγαινε για να συνομιλεί μαζί τους. Κάποια στιγμή μας ενημέρωσε ότι δεν τους ενδιέϕεραν πλέον τα χρήματα γνωστοποιώντας μας ότι προτεραιότητα τους ήταν να εμϕανιστεί ως συνεργός μας ο εργαζόμενος στο εν λόγω κατάστημα Γιάννης Α.

Τι μεσολάβησε, όμως, όλες αυτές τις ώρες και δεν τους ενδιέϕεραν πλέον τα λεϕτά; Γνωρίζοντας πλέον τους ανοιχτούς λογαριασμούς μου με το κράτος, θεώρησαν ότι έχουν στα χέρια τους έναν αδύναμο κρίκο και δεν πρέπει να αϕήσουν αυτή την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, έτσι κάλεσαν τον ειδικό. Ο Δρίβας, πρώην αξιωματικός του στρατού και εκπαιδευμένος στις ανακρίσεις μέσω απειλών και εκβιασμών ,στα πρότυπα του ΝΑΤΟ, ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος να χειριστεί την κατάσταση, για αυτό εξάλλου ήρθε στο κατάστημα.

Εμϕανίζοντας τον Γιάννη ως συνεργό, γινόταν αυτόματα εϕικτή η απομάκρυνση του από την θέση εργασίας, ξεμπερδεύοντας μια και καλή η εταιρεία από την “γάγγραινα”, όπως χαρακτηριστικά τον ανέϕερε ο υπεύθυνος ασϕαλείας. Κάποια στιγμή μας ζήτησε να γράψουμε υπεύθυνη δήλωση που θα τον αναϕέραμε ως συνεργάτη μας αλλιώς η κλήση της αστυνομίας ήταν μονόδρομος. Αϕού συντάξαμε μια δήλωση που έγραϕε ότι αϕαιρέσαμε κάποια αντικείμενα και το ποσό χωρίς να αναϕέρουμε τον εργαζόμενο, ο Δρίβας ϕανερά εκνευρισμένος τις πήρε και τις έσκισε. Ταυτόχρονα, ήδη είχε καλεστεί και συνομιλούσε με τον διευθυντή του καταστήματος ο Γιάννης, ο οποίος δεχόταν πιέσεις να δηλώσει παραίτηση. Ο Δρίβας γυρνώντας από την συνάντηση στην οποία ο Γιάννης Α. δεν κατέστη δυνατό να υποκύψει στον εκβιασμό για δήθεν εμπλοκή του και άρα να δρομολογηθεί η απόλυση του, μας ανακοίνωσε ότι έχει καλεστεί η αστυνομία. Αντιλαμβανόμενοι ότι όλο αυτό το διάστημα των 3 ωρών εκβιασμών και απειλών μας κορόιδευαν, τους δηλώσαμε ότι θα φύγουμε από εκεί.

Όταν ο Δρίβας άρχισε να γίνεται επιθετικός ενημερώθηκαν οι συντρόϕισσες και σύντροϕοι που’ χαν έρθει για να δώσουν τα χρήματα,και περίμεναν εκτός καταστήματος, για τη τροπή που πήραν τα πράγματα. Εμείς δεν καθίσαμε να μας παραδώσει σαν τρόπαια στην αστυνομία η LEROY και τα τσιράκια της, και προσπαθήσαμε να απεγκλωβιστούμε από την παράνομη κράτηση μας. Σε αυτό το σημείο ο Δρίβας άσκησε και σωματική βία τραυματίζοντας τον σύντροϕο Θύμιο Α.. Τελικά, καταϕέραμε να απεγκλωβιστούμε και να απομακρυνθούμε από το κατάστημα μαζί με τους συντρόϕους μας.

Από αυτό το σημείο και μετά αναλαμβάνουντην υπόθεση οι επίσημοι κατασταλτικοί μηχανισμοί της αστυνομίας και της “δικαιοσύνης” οι οποίοι έχουν άλλη προτεραιότητα. Η εμπλοκή μου στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο LEROY σήμανε αμέσως συναγερμό στην ΕΛ.ΑΣ. που ξεχύθηκε για τον εντοπισμό μου. Το επόμενο απόγευμα με συνέλαβαν στο κέντρο της Αθήνας. Με χτυπημένο πρόσωπο και κουκούλα στο κεϕάλι οδηγήθηκα στη Γ.Α.Δ.Πειραια. Μετά την άϕιξη 3 συγκεκριμένων σεκιουριτάδων και του Οικονομικού διευθυντή του καταστήματος της Leroy Merlin που καταθέσαν ως (ψευδο)μάρτυρες κατηγορίας, μου ασκήθηκε δίωξη για 3 κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος. Το παράδοξο είναι ότι ,ενώ προκύπτει από τις καταθέσεις των ιδίων πως μας κρατούσαν όμηρους για πάνω από 3 ώρες, δεν τους ασκήθηκε δίωξη για παράνομη κράτηση.

Αμέσως, κλιμάκιο της ασϕάλειας πραγματοποιεί 3ωρη εξονυχιστική έρευνα στο σπίτι μου κάνοντας κατάσχεση σε αντικείμενα που προϕανώς δεν έχουν καμία σχέση με τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας αλλά με την πολιτική μου ταυτότητα. Την επόμενη μέρα η εισαγγελέας Μαρία Αγγελούδη, με το προσφιλές σπορ στους δικαστικούς κύκλους να χτίζουν την ποπ επαγγελματική τους ανέλιξη καταστρέϕοντας ζωές, εκμεταλλευόμενη τις ανακρίβειες και τα ψέματα των (ψευδο)μαρτύρων κατηγορίας αναβαθμίζει τις κατηγορίες και διευρύνει τον αριθμό των κατηγορουμένων ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για την προϕυλάκιση μου. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι πώς γίνεται να υϕίσταται ληστρική κλοπή όταν δεν ασκείται η παραμικρή βία από την μεριά μας και όταν τα κλοπιμαία βρίσκονται μέσα στο κατάστημα.

Δύο μέρες μετά, ο ανακριτής Γεώργιος Παντελίδης ο οποίος κατά την 3ωρη ανάκριση επικεντρώθηκε στην πολιτική μου δράση και παρελθόν παρά στα γεγονότα για τα οποία βρίσκομαι κατηγορούμενος τώρα, ρωτώντας με για την δράση του Επαναστατικού Αγώνα, για την δράση της συλλογικότητας που συμμετέχω, για το ποια είναι η θέση των αναρχικών για την βία και αν χρηματοδοτούμαστε από παράνομες ενέργειες προσδίδει και επίσημα πολιτικό χαρακτήρα στην δίωξη και στην προϕυλάκιση καθώς μαζί με τη εισαγγελέα Καμιλιάρη η οποία για το μοναδικό πράγμα που με ρώτησε ήταν τα ονόματα των υπολοίπων συντρόϕωνπου ϕυσικά αρνήθηκα ν’ απαντήσω, ϕτύσανε σε ένα χαρτί την αιτιολόγηση της προϕυλάκισης μου με ένα άνευ προηγουμένου σκεπτικό, εγκληματοποιώντας τους οικονομικά αδύναμους.

…εμείς με τις ιδέες μας…..

Η θέρμη με την οποία κινήθηκαν οι διαϕορετικοί πυλώνες της κυριαρχίας μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητή μόνο κοιτάζοντας την μέσα από το πρίσμα του ταξικού ανταγωνισμού. Στην ερώτηση, λοιπόν, που μπορεί να προκύψει εύλογα σε κάποιους “μα γιατί σε εσάς αυτή η αντιμετώπιση;”, η απάντηση βρίσκεται στην θέση και στάση ζωής που έχουμε τόσο ατομικά όσο και συλλογικά απέναντι στο υπάρχον σύστημα εξουσίας.

Σε ότι αϕορά την στοχοποίηση του Γιάννη Α. από την Leroy Merlin και την OVIT A.E, αυτή αϕορά την συνδικαλιστική του δράση στον κλάδο του εμπορίου, την επιλογή του να απεργεί καθώς και να στέκεται αλληλέγγυος στο πλευρό των συναδέλϕων του που μπαίνουν στο μάτι της εργοδοσίας. Με το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης σε οικονομικό- πολιτικό- κοινωνικό επίπεδο, γίνεται μια προσπάθεια από την κυριαρχία να κουρελιασουν ακόμα και τα προσχήματα των “κοινωνικών συμβολαίων”. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να πάρουν πίσω όσα κερδήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες μέσα από διεκδικήσεις και αγώνες. Στον ελλαδικό χώρο, τα μνημόνια που ψηϕίστηκαν ήταν μια λαίλαπα αντικοινωνικών- αντιεργατικων μέτρων μέσα από τα οποία ισχυροποιήθηκε η άρχουσα τάξη, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας είναι και οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες όπως η Leroy Merlin. Η εντατικοποίηση της εργασίας, οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η ποινικοποίηση του συνδικαλισμού (ο οποίος εμπεριέχεται και σε άρθρα του 3ου Τρομονόμου από το 2010) είναι μερικές από τις πτυχές που συμπληρώνουν το παζλ της νόμιμης εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Και ενώ στις μέρες μας η αλλοτρίωση κυριαρχεί στις τάξεις των καταπιεσμένων, ο συνδικαλισμός ως μέσο αγώνα έχει χάσει εκείνα τα χαρακτηριστικά των δυναμικών συλλογικών διεκδικήσεων και έχει μετατραπεί είτε σε μέσο προσωπικού πλουτισμού και ατομικής ανέλιξης μέσα από τα εργοδοτικά σωματεία είτε σε κομματικά παραμάγαζα που αγωνιούν για αναπαραγωγή του διαμεσολαβητικού τους ρόλου και το κομματικό συμφέρον.

Ακόμα, όμως, και μέσα σε αυτήν την κοινωνική συνθήκη υπάρχουν παραδείγματα ανιδιοτελούς αγώνα. Ένας από τούς πιο συνεπής αγώνες των τελευταίων χρόνων είναι αυτός που δίνεται ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και των απελευθερωμένων ωραρίων στον χώρο του εμπορίου. Ο Γιάννης Α. είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του αγώνα από την πρώτη στιγμή μέσα από τη συμμετοχή του σε εργατικές συλλογικότητες βάσης (και ως μέλος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά), ως εργαζόμενος και απεργός που συμβάλλει ενεργά στη αντίσταση των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, στέκεται αλληλέγγυος στους συναδέλϕους του που στοχοποιούνται από την εργοδοσία, δίνοντας το ζωντανό παράδειγμα της συναδελϕικής-ταξικής αλληλεγγύης. Όλες οι παραπάνω επιλογές όντως είναι εχθρικές για τα συμϕέροντα ενός επιχειρηματικού ομίλου.

Και όταν το Leroy δεν μπορούσε να τού προσάψει κάτι άλλο για να τον απολύσει, προσπάθησε να τον εμπλέξει ως τον ηθικό αυτουργό στην δικιά μου επιλογή απαλλοτρίωσης προϊόντων, στηρίζοντας αυτήν την εκτίμηση στο γεγονός ότι συνομιλήσαμε κατά την διάρκεια της παραμονής μου στο κατάστημα, το οποίο καταγράϕηκε από κάμερα. Για όλους τους ϕυσιολογικούς ανθρώπους, το να χαιρετήσεις έναν ϕίλο σου όταν βρεθείς στον ίδιο χώρο μαζί του είναι το σύνηθες. Τώρα για όσους έχουν ασϕαλίτικη λογική και νοοτροπία αυτό όντως μπορεί να είναι ύποπτο. Με βάση αυτή την λογική πάνε οι αστυνομικοί της αντιτρομοκρατικής στις δίκες των αναρχικών και λένε “ότι μια ϕυσιολογική ζωή είναι προκάλυμμα για κάποιον που έχει παραβατική συμπεριϕορά….”.

Αυτή όμως δεν είναι μια υπερβολική ή άστοχη ερμηνεία απο την πλευρά των σεκιουριταδων αλλά μια συνειδητή επιλογή για την στοχοποίηση του που έχει πολλές προεκτάσεις και αποδέκτες.

Αν έστεκε αυτή η κατηγορία αυτομάτως έδινε το δικαίωμα στην εταιρεία να τον απολύσει ξεμπερδεύοντας με την εσωτερική “γάγγραινα”, στέλνοντας ταυτόχρονα ένα μήνυμα κατατρομοκράτησης σε κάθε μία-καθένα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα της-του μπαίνοντας έτσι στο μάτι των αϕεντικών, και κατασυκοϕάντησης και αποπολιτικοποίησης των αγωνιζόμενων παρουσιάζοντας τους ως κοινούς εγκληματίες. Η στοχοποίηση του συνεχίστηκε όπως ήταν αναμενόμενο και από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Αρχικά, οδηγήθηκε για κατάθεση ως μάρτυρας στην υπόθεση, την επόμενη μέρα όμως με την αναβάθμιση των κατηγοριών ,λόγω του πολιτικού προϕίλ των δραστών, από την εισαγγελέα Μαρία Αγγελουδη του ασκήθηκε δίωξη για το κακούργημα της άμεσης συνέργειας σε ληστρική κλοπή!!!!

Το “αμαρτωλό” μου παρελθόν ήταν αυτό που έπαιξε καταλυτικό ρόλο θεωρώ στην εξέλιξη και αναβάθμιση της υπόθεσης. Για το αστυνομικό-δικαστικό σύμπλεγμα το πρόβλημα του “υγιούς” κοινωνικού σώματος ήμουν εγώ, για αυτόν τον λόγο συστάθηκε αμέσως ομάδα για τον εντοπισμό και την σύλληψη μου, γεγονός που προκύπτει από τα λεγόμενα των αστυνομικών. Θα ήταν κάποιος αϕελής ή εκτός πραγματικότητας αν πίστευε ότι σε κάθε καταγγελία για απόπειρα κλοπής η ελληνική αστυνομία εξαπολύει ανθρωποκυνηγητά. Και η κατ’ οίκον έρευνα κινήθηκε σε μια ϕρονηματική κατεύθυνση, αδυνατώντας να ψάξουν για κλοπιμαία αϕού αυτά ποτέ δεν έϕυγαν από το κατάστημα, κατάσχεσαν πολιτικά κείμενα, πρακτικά συνελεύσεων, μια γραϕομηχανή αντίκα, ψηϕιακά μέσα αποθήκευσης και ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο το οποίο ήταν μέσο αυτοπροστασίας. Το μέγεθος της υπερβολής στην προσπάθεια αναβάθμισης της δίωξης μου ϕαίνεται στην κατηγορία της οπλοκατοχής που μου ασκήθηκε για δύο μη τοποθετημένα κουρτινόξυλα… ονομάζοντας τα ξύλινες ράβδους!!

Ο ανακριτής με την σειρά του έδειξε δυσανάλογο ενδιαϕέρον για την δομή της συλλογικότητας που συμμετέχω, για το ποια η σχέση των αναρχικών με την βία, ποια η σχέση της συλλογικότητας με τον Ε.Α και διάϕορα άλλα άσχετα με την απόπειρα κλοπής.

Στην αιτιολόγηση της προϕυλάκισης μου βέβαια δεν θα μπορούσε να μην συμπεριλάβει την προηγούμενη καταδίκη μου για συμμετοχή σε επαναστατική οργάνωση. Μια κατηγορία που την αρνήθηκα εξ αρχής, σε όλα τα στάδια της και την αρνούμαι μέχρι σήμερα. Μια καταδίκη που στηρίχθηκε σε λογικά άλματα και αοριστίες. Σε αυτήν την καταδίκη , άσχετα αν την αποδέχομαι ή όχι,οι δικαστές βλέπουν την έμπρακτη αμϕισβήτηση των καταπιεσμένων στο μονοπώλιο της βίας που επιδιώκει η εξουσία, βλέπουν την προσπάθεια καταστροϕής του συστήματος εκμετάλλευσης που οι ίδιοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του. Ένα σύστημα που προσπαθεί να θωρακιστεί με ειδικούς νόμους, ειδικές υπηρεσίες, ειδικά δικαστήρια και ειδική μεταχείριση κρατουμένων, επιστρατεύοντας κάθε μέσο που διαθέτει στο νομικό του οπλοστάσιο. Οπότε η Αγγελούδη και κάθε δικαστικός δεν χρειάζεται κάποια άνωθεν εντολή για το πώς θα χειριστεί μια υπόθεση, ως γρανάζι του μηχανισμού καταστολής ξέρει ποιοί είναι οι εχθροί του, ποιοί οι ϕίλοι του και πράττει κατά το συμφέρον του.

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν την πολιτική διάσταση της δίωξης.Η στοχοποίησή μου και η διαχείριση της υπόθεσης με αυτόν τον τρόπο ϕυσικά και δεν έγκειται σε κάποια προσωπική βεντέτα, αν και έχει άμεσες επιπτώσεις στην ζωή μου, αλλά σε μια συνολικότερη και πολυεπίπεδη προσπάθεια εξόντωσης του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι και η ποινικοποίηση των συντροϕικών-ϕιλικών σχέσεων, η εγκληματοποίηση της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας που αποτελεί δομικό στοιχείο τόσο στο πως πράττουμε και σχετιζόμαστε στο εδώ και στο τώρα, όσο και στο ποιά είναι η κοινωνική μας πρόταση ως αναρχικές-οι. Η επιλογή λοιπόν κάποιων συντρόϕων-ισσων να έρθουν στο κατάστημα ώστε να ϕέρουν τα χρήματα που αρχικά μας ζητήθηκαν και η διαμαρτυρία για το καθεστώς της τρίωρης ομηρείαςμας βαπτίστηκαν συμμορία και υπόθαλψη εγκληματία. Έπραξαν έτσι όπως θα έπραττε η καθεμία και ο καθένας που έχει την δικιά μας κοσμοαντίληψη. Αυτή η επιλογή μας είναι η έμπρακτη αμϕισβήτηση στις “αξίες” της εξατομίκευσης, του ατομισμού, της μοναξιάς που μπολιάζει η κυριαρχία στις σύγχρονες κοινωνίες τους υπηκόους της.

Οι διωκτικές αρχές με την βοήθεια του άτυπου ανακριτικού υπαλλήλου Κωνσταντίνου Δρίβα, οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν ότι δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον δικό τους συγκεντρωτικό τρόπο σκέψης και δεν διατηρούν απονεκρωμένες σχέσεις επιχειρούν να παρουσιάσουν την ροή των παραπάνω γεγονότων ως κομμάτια ενός ενιαίου σχεδίου από την μεριά μας, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Μάλιστα προσπαθούν να προσδώσουν και διαϕορετικούς ρόλους σε αυτό, μέσα από το διαβιβαστικό της αστυνομίας προς την εισαγγελεία, περιγράφουν ότι προσπαθώ να καθοδηγήσω τους υπόλοιπους κατά την διάρκεια της αποχώρησης μας από τοLeroy. Να τους πληροϕορήσω ότι εμείς δομούμε τις σχέσεις μας εντελώς διαϕορετικά από τους καραβανάδες, τους μπάτσους και τους δικαστές, δεν υπακούμε στις εντολές των ανωτέρων μας γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι, δεν υπάρχει ιεραρχία. Οπότε αν ψάχνουν καθοδηγητές, αρχηγούς, στρατηγούς, διευθυντές και προέδρουςας ψάξουν στις πραγματικές συμμορίες και τρομοκρατικές οργανώσεις των οποίων οι ίδιοι αποτελούν μέλη.

… και εσείς με τα λεϕτά σας και με τις φρουρές σας…

Η εποχή μας είναι μια από εκείνες τις ιστορικές περιόδους που επικρατεί η τρέλα του πλουτισμού, η διεθνής ασυλία του πολυεθνικού κεϕαλαίου, η ανάδυση των ανταγωνισμών μέσω πολεμικών συρράξεων, η έκρηξη των ανισοτήτων, δημιουργώντας το παρανοϊκό σύμπαν του σύγχρονου ανθρώπου.

Ανέκαθεν ιστορικά αυτό που πάντα προσπαθεί η κυριαρχία είναι να εμϕανίζεται ως η μοναδική διέξοδοςαπό αυτά τα “ϕυσικά” ϕαινόμενα αντιστρέϕονταςμε ταχυδακτυλουργικό τρόπο την κοινωνική πραγματικότητα. Μεταμϕιεσμένη με την μάσκα της λύτρωσης ξεγελώντας τους καλοπιστους συνεχίζει επί αιώνες να διαπράττει όλα τα ζοϕερά ανοσιουργήματα τις εις βάρος της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

Έτσι η καπιταλιστική βαρβαρότητα προβάλλεται ως οικονομία της αγοράς, η ασυλία του κεϕαλαίου ως παγκοσμιοποίηση, η ανεργία και οι απολύσεις ως ευελιξία της αγοράς εργασίας, η ισοπέδωση των ϕτωχών ως δημοσιονομική εξυγίανση, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών ως κέντρα ϕιλοξενίας, η αστυνομική βαρβαρότητα ως προστασία του πολίτη, η ϕτώχεια ως έλλειψη κοινωνικότητας…και πάει λέγοντας.

Σε αυτόν τον βούρκο της αντιστροϕής επιπλέει καιτο ανθρωποκεντρικό προσωπείο που πουλάνεμεγάλες πολυεθνικές εταιρείες όπως η LEROY MERLIN. Πίσω από τις ϕανταχτερές διαϕημίσεις και τα επιτυχημένα event, προσπαθεί να κρύψει την κατ’ εξακολούθηση ληστρική κλοπή που διαπράττει εις βάρος χιλιάδων εργαζομένων. Μέσα από την ελαστικοποίηση του ωραρίου, τα δεκάδες εργατικά ατυχήματα, την ενοικίαση ϕθηνού εργατικού δυναμικού από την δουλεμπορική εταιρεία MANPOWER, την επέκταση του ωραρίου χωρίς καταβολή υπερωριών, την προσπάθεια επιβολής του 9ωρου, των απολύσεων εργαζομένων με προβλήματαυγείας (περίπτωση εργαζόμενης με σκλήρυνση κατά πλάκας), την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, την στοχοποίηση συνδικαλιστών κ.α η Leroy ϕανερώνει την πραγματική διάσταση του εγκλήματος που συντελείται καθημερινά εις βάρος των εκμεταλλευομένων από το αδηϕάγο κτήνος του κεϕαλαίου. Αυτή είναι η “αναπτυξιακή προοπτική” και η “υγιής επιχειρηματικότητα” που καλούν οι ξεϕτιλισμένοι πολιτικοί να εϕαρμόσουν οι ξεϕτιλισμένοι επιχειρηματίες.

Αυτή η συνθήκη του ακόρεστου πλουτισμού από τους λίγους εις βάρος των πολλών, αναπόϕευκτα δημιουργεί αργά η γρήγορα την επιθυμία της αμϕισβήτησης για την ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας. Εμπόδιο σε αυτή την αμϕισβήτηση στέκεται η δίδυμη αδελϕή της ιδιοκτησίας, η ασϕάλεια. Από πάντα οι αυτοκράτορες, οι βασίλισσες, οι πολιτικοί και κάθε προσωποποιημένη εξουσία είχαν τους στρατούς, τις φρουρές και τις αστυνομίες τους.

Τον τελευταίο ενάμιση αιώνα η ασϕάλεια έγινε ένα ακόμα πεδίο κερδοϕορίας διεκδικώντας μια θέση στον κόσμο της αγοράς και της ζήτησης. Οι πρώτες ιδιωτικές εταιρείες ασϕαλείας τα μέσα του 19ου αιώνα λειτουργούσαν ως μισθοϕορικοί στρατοί ενάντια σε απεργούς. Η πρώτη και ποιο γνωστή εταιρεία για τις ϕρικαλεότητες που διέπραξε εις βάρος της εργατικής τάξης ήταν το πρακτορείο Pinkerton στις Η.Π.Α που μετέτρεπε κάθε απεργία σε λουτρό αίματος.

Σήμερα, το ντελίριο τρόμου και ϕόβου που επικρατεί στον δυτικό κόσμο δημιουργεί το ιδανικό περιβάλλον οικονομικής ανέλιξης τέτοιων εταιριών. Δεν είναι τυχαίο ότι πέρσι , μέσα στις 1000 ευρωπαϊκές εταιρίες με την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη οι 7 πουλούσαν ασϕάλεια. Ο ϕόβος, η απειλή και το έγκλημα είναι η κινητήριος δύναμή της κερδοϕορίας τους.

Σε αυτήν την ευνοϊκή συνθήκη, δεκάδες τέτοιες εταιρείες, τα τελευταία χρόνια, έχουν ιδρυθεί και πλαισιωθεί από μπάτσους, καραβανάδες, ϕασιστοειδή και στρατόκαβλους και στον ελλαδικό χώρο. Μια από αυτές είναι και η Ovit ΑΕ. που εκτός από την ϕύλαξη των Leroy διαπλέκεται και με συμβάσεις με το δημόσιο για την ϕύλαξη νοσοκομείων και δημοτικών εγκαταστάσεων, με πιο σημαντική αυτή για την ϕύλαξη του λιμανιού της Μύρινας Λήμνου στο οποίο αράζουν και νατοϊκά πλοία. Ιδρυτής και διευθυντής της είναι ο πρώην στρατιωτικός Κωνσταντίνος Δρίβας με ειδική εκπαίδευση γύρω από την άντληση, συλλογή, διαχείριση και αξιοποίηση υπηρεσιακών πληροϕοριών και μια σειρά από στρατιωτικά σεμινάρια στα νατοϊκά πρότυπα. Σημαντική γνώση που προσπαθεί να την μεταλαμπαδεύσει και σε άλλα βούρλα μέσα από σεμινάρια σε διάϕορα ΙΕΚ. Ειδικός, λοιπόν, στις απειλές, στους εκβιασμούς και στην σωματική βία όπου χρειάζεται, το απέδειξε και με το παραπάνω το απόγευμα της δωδεκάτης Ιουλίου στους εργοδότες του. Αυτοί που λεηλατούν τους εργαζόμενους σε καθημερινή βάση επί δεκαετίες και αυτοί που έχουν βαμμένα τα χέρια τους με αίμα από τις σϕαγές που διαπράττουν οι νατοϊκές δυνάμεις θα κατηγορήσουν εμάς…

Η Leroy Merlin και η Ovit ΑΕ. λοιπόν, θα μιλήσουν για ήθος, θα μιλήσουν για κλοπή, για βία, για απειλές, για “γάγγραινες”, αν δεν είναι αυτό αντιστροϕή της πραγματικότητας τότε τι είναι;;

Όσο για την προσπάθεια που κάνουν ώστε να αποποιηθούν την ευθύνη για την εξέλιξη της υπόθεσης ρίχνοντας την στους κρατικούς μηχανισμούς λέγοντας ότι δεν άσκησαν μήνυση, για τις διώξεις που ασκήθηκαν σε όλους τους συντρόϕους και κυρίως για την δική μου προϕυλάκιση ας μην ματαιοπονούν προσπαθώντας να κρυϕτούν, ο διευθυντής και ο οικονομικός διευθυντής της Leroy,και οι σεκιουριταδες της Ovit ϕέρουν ακέραιη την ευθύνη για την κατάληξη της υπόθεσης.

Η πειραγμένη ζυγαριά της Θέμιδος.

“Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους ϕτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέϕυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί.”

Ανατόλ Φράνς

Αν και το παραπάνω απόϕθεγμα έχει γραϕτεί πριν από ενάμιση αιώνα εντούτοις περιγράϕει ειρωνικά, το πώς σε έναν κόσμο που επιβάλλονται οι ανισότητες δεν μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη. Έτσι η “δικαιοσύνη” αποκτώνταςυλική υπόσταση μέσω των νόμων και των λειτουργών της αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του μηχανισμού καταστολής, πειθάρχησης και τιμωρίας του εξουσιαστικού συμπλέγματος κράτους, κεϕαλαίου, πατριαρχίας απέναντι τόσο στον εσωτερικό εχθρό όσο και στις επικίνδυνες τάξεις. Η βίαιη ϕτωχοποίηση των τελευταίων χρόνων μέσα από την δυσβάσταχτη ϕορολόγηση, την αύξηση του καθημερινού κόστος επιβίωσης, την αλματώδη αύξηση της ανεργίας και των ελαστικών και επισφαλών μορφών εργασίας έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον εξαθλίωσης των κοινωνικών ομάδων που σηκώνουν στις πλάτες τους το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Έχουμε τεθεί, λοιπόν, σε μια μόνιμη κατάσταση ομηρίας μέσω των χρεών με το ενδεχόμενο ακόμα και να ϕυλακιστείς για οϕειλές λίγων ευρώ.

Ταυτόχρονα υπάρχει μια συστηματική και ενορχηστρωμένη προσπάθεια από όλους τους πυλώνες της κυριαρχίας για να αϕομοιωθεί στο κοινωνικό ϕαντασιακό η ϕτώχεια ως μια συνθήκη που ευθυνόμαστε εμείς για αυτήν (το οποίο έχει και μια δόση αλήθειας από την στιγμή που δεν ξεπαστρέβουμε αυτούς που μας πατάνε στο σβέρκο, ϕταίμε). Έτσι διάϕορα καθάρματα της πολιτικής ρίχνουν σε εμάς το ϕταίξιμο της ϕτωχοποίησης μας αϕού μαζί τα ϕάγαμε, αποκαλώντας μας τζαμπατζήδες και αποβράσματα γιατί δεν χτυπάμε εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταϕοράς, λέγοντας μας ανίκανους και τεμπέληδες όταν διεκδικούμε τα αυτονόητα από τα αϕεντικά και τυχερούς όταν δουλεύουμε για 300 ευρώ. Αυτή είναι η καθημερινότητα που μας προσϕέρει ο καπιταλισμός, που το 80% της ανθρωπότητας δεν μπορεί να ικανοποιήσει βασικές ανάγκες επιβίωσης.

Για αυτόν τον λόγο τίθεται επιτακτικά από την εξουσία να θέσει ως επικίνδυνες και επιζήμιες για την υγιή πλειοψηϕία ολόκληρες κοινωνικές ομάδες που ϕέρουν “επικίνδυνα” ταξικά, πολιτικά, έμφυλα, καταγωγής κ.α χαρακτηριστικά. Το μείζον αγαθό σε αυτή την συνθήκη είναι η δημόσια τάξη, που εμϕανίζεται ως προαπαιτούμενο για την ομαλή λειτουργία του συστήματος και την περαιτέρω λεηλασία των ζώων μας. Για αυτόν τον λόγο σε εποχές σαν αυτή που βιώνουμε υπάρχει μια σε ακραίο βαθμό μετατόπιση της καταστολής και της τιμωρίας από την πράξη στην ύπαρξη, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον εγκλεισμό ανθρώπων σε ϕυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν χαρτιά.

Οπότε σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά το ποιος είσαι. Είσαι τοξικόεξαρτημένος και κατέχεις μικροποσότητες ναρκωτικών; Μέσα. Είσαι εϕοπλιστής και μεταϕέρεις τόνους ναρκωτικών; Έξω. Είσαι ο x άνεργος και χρωστάς λίγα ευρώ στο δημόσιο; Μέσα. Είσαι ο Αριστείδης Φλώρος στέλεχος επιχειρηματικού ομίλου και έχεις υπεξαιρέσει 256 εκατομμύρια ευρώ; Μα ϕυσικά Έξω. Είσαι αναρχικός και αμϕισβητείς το σύστημα; Μέσα. Είσαι μπάτσος και εκτελείςδεκαπεντάχρονους αναρχικούς; Φυσικά Έξω, είσαι γυναίκα και αντιστέκεται στον βιασμό σου; Μέσα. Είσαι επιχειρηματίας μέγας μαστροπός; Έξω και τα αντιπαραδείγματα δεν τελειώνουν.

Το δικαστικό σύστημα λειτουργεί σαν τηνκολυμπήθρα του Σιλωάμ για ναξεπλυθούν τα εγκλήματα των πλουσίων, των επιϕανών και των υποτακτικών τους. Την στιγμή που ο γάλλος κροίσος Hugues Mulliez ,γόνος της οικογένειας που κατέχει πλειοψηϕικά και διοικεί τον επιχειρηματικό όμιλο στον οποίο ανήκουν και τα Leroy Merlin απ’ όπου και ο ίδιος ξεκίνησε την επιχειρηματική του καριέρα, ενώ έχει δολοϕονήσει δύο ανθρώπους και έχει τραυματίσει σοβαρά ακόμα έναν με το ταχύπλοο του στο Πόρτο Χέλι κυκλοϕορεί ελεύθερος ενώ εγώ βρίσκομαι προϕυλακισμένος επειδή αποπειράθηκα να αϕαιρέσω αντικείμενα αξίας 180 ευρώ από πολυκατάστημα ιδιοκτησίας του!!!!

Αν και η δική μου προϕυλάκιση προηγείται κατά ένα μήνα περίπου από το τραγικό συμβάν στο Πόρτο Χέλι, το σκεπτικό των δικαστών που με ϕυλάκισαν εξηγεί με ωμό τρόπο τα ταξικά χαρακτηριστικάαπονομής της δικαιοσύνης, το οποίο λέει “ενόψει της οικονομικής αδυναμίας του για την αποκομιδή επαρκούς εισοδήματος βιοπορισμού του, προκύπτει δε σκοπός του για πορισμό παράνομου εισοδήματος και ροπή τού προς διάπραξη εγκλημάτων κλοπής και ληστείας ως στοιχείο της προσωπικότητας του”. Με απλά λόγια, η δυσμενής οικονομική μου κατάσταση συνδέεται άμεσα με την τέλεση εγκλήματος, τα οποία αποτελούν στοιχεία της προσωπικότητας μου. Παρακάμπτουν, βέβαια, το γεγονός ότι λόγω της προηγούμενης καταδίκης, μου έχει μπλοκαριστεί ο τραπεζικός λογαριασμός ( ο λογαριασμός μισθοδοσίας θεωρείται βάσει του τρομονόμου, λογαριασμός ξεπλύματος χρήματος) καθιστώντας αδύνατο να εργαστώ οπουδήποτε η μισθοδοσία γίνεται μέσω τράπεζας, το οποίο λειτουργεί ως μέσο οικονομικού αποκλεισμού (μέτρο που εϕαρμόζεται σε όλους τους συντρόϕους που έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή σε επαναστατικές οργανώσεις).

Στο παραπάνω απόσπασμα βλέπουμε την ποινικοποίηση της ϕτώχειας σε όλο της το μεγαλείο. Σε αυτήν την απάνθρωπη κατάσταση κάποιες και κάποιοιπροσπαθούν να απαλλοτριώσουν ένα μικρό μερίδιο από τον πλούτο που οι ίδιες/οι παράγουν και υϕαρπάζεται βίαια από την άρχουσα τάξη. Μικροκλοπές σε πολυκαταστήματα και σούπερ μάρκετ και άλλες πρακτικές αυτομείωσης (οι αρνήσεις σε χαράτσια, στο χτύπημα των εισιτηρίων στα μ.μ.μ, την πληρωμή των διοδίων κ.α) είναι ϕαινόμενα που έχουν ενταθεί λόγω της οικειοποίησης τους από μεγάλα κοινωνικά κομμάτια τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Αυτή η κίνηση αμϕισβητεί έμπρακτα το βασικό σημείο των εμπορευματικών σχέσεων που είναι το χρήμα αλλά και την θεμελιώδη αρχή της εκμετάλλευσης, την ιδιοκτησία.

Τέτοιες “εγκληματικές” και “παράνομες” πράξεις αμϕισβήτησης έχουν αϕήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους στην παγκόσμια ιστορία των καταπιεσμένων, από την μυθική ϕιγούρα του Ρομπέν των δασών μέχρι τους κοινωνικούς ληστές και τους αναρχικούς απαλλoτριωτές τραπεζών, από τους Βραζιλιάνους χωρικούς απαλλοτριωτές γης μέχρι τα κινήματα αυτομείωσης των ιταλών αυτόνομων. Ως κομμάτι αυτής της παράδοσης τηνμόνη κλοπή που αναγνωρίζω ως αναρχικός, ως εργαζόμενος και ως κοινωνικό όν είναι αυτή που συντελείται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, από αυτούς που πλουτίζουν εις βάρος μας.

Δυστοπία, η κυρίαρχη κανονικότητα.

Αν κοιτάξουμε την ανθρώπινη ιστορία θα δούμε μια πλήρη επανάληψη της, ένα μοτίβο που το συναντάμε ξανά και ξανά, πόλεμοι, εκμετάλλευση, σκλαβιά, πείνα, βασανιστήρια, θάνατος. Η ϕιλοδοξία για εξουσία και χρήμα δεν αϕήνει κανένα περιθώριο για αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων, τόσο μεταξύ μας όσο και με την ϕύση. Κάποιες περιόδους βέβαια η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ωμή από ότι σε άλλες, μια τέτοια περίοδο είναι και αυτή που βιώνουμε σήμερα τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Το δόγμα νόμος και τάξη εϕαρμόζεται (με διαϕορετική ένταση) από γωνία σε γωνία του πλανήτη καθώς ϕαίνεται να αποτελεί το μέσο επιβίωσης αλλά και αναπαραγωγήςτου καπιταλιστικού συστήματος μετά την τελευταία κρίση.

Την τελευταία δεκαετία εϕαρμόζεται με αμείωτη ένταση και εδώ από όλους τους πολιτικούς διαχειριστές. Η δημοσιονομική εξυγίανση και ανάπτυξη ήρθε πιασμένη χεράκι-χεράκι με την αντιεξεγερτική στρατηγική καθώς το ξέσπασμα της κρίσης συνέπεσε χρονικά με την εξέγερση που ξέσπασε σε όλη την επικράτεια μετά την εκτέλεση του αναρχικού Α.Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008.

Αυτή η στρατηγική έθεσε ως αιχμή του δόρατος την πολυεπίπεδη επίθεση ολόκληρου του κρατικού-παρακρατικού μηχανισμού απέναντι στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα που τα τελευταία χρόνια είχε αποκτήσει μεγάλη δυναμική και κοινωνικά ριζώματα. Καινούργιοι τρομονόμοι, καινούργιες αστυνομικές δυνάμεις, καινούργια σενάρια προπαγάνδας ήρθαν να ενισχύσουν αυτή την προσπάθεια εξόντωσης και τρομοκράτησηςαπέναντι τόσο στους αναρχικούς όσο και σε οποιονδήποτε αμϕισβητούσε τις κυβερνητικές επιλογές. Στο πλαίσιο αυτό δεκάδες αναρχικές-οι βρέθηκαν ϕυλακισμένοι, δεκάδες καταλήψεις μας εκκενώθηκαν, δεκάδες εισβολές για έρευνες έγιναν στα σπίτια μας. Στην διεύρυνση αυτού του πλαισίου ολόκληρο χωριό στις Σκουριές διώχθηκε με τον τρομονόμο, ολόκληρες περιοχές μετατράπηκαν σε αστυνομοκρατούμενες ζώνες όπως στην Κερατέα και στην Λευκίμμη. Αν και στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μια αισθητή οπισθοχώρηση των κινημάτων αμϕισβήτησης, η αντιεξέγερση συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση (με δεκάδες εκκενώσεις καταλήψεων) , με σοσιαλιστικό πρόσωπο αυτή την ϕορά.

Η επιστροϕή της δεξιάς επαναϕέρει ως κεντρική πολιτική ατζέντα την ασϕάλεια και την καταστολή. Τα πρώτα δείγματα αυτής της πολιτικής είναι η διαχείριση της υπόθεσης για την οποία βρίσκομαι προϕυλακισμένος και άλλοι 6 σύντροϕοι διώκονται, με εξάντληση της αυστηρότητας του νόμου και διαστολή του κατηγορητηρίου, η απρόκλητη επίθεση των μπάτσων σε διαδήλωση στο Κουκάκι, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η πολυδιαϕημισμένη άλωση των Εξαρχείων που ξεκίνησε με την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων στην περιοχή τις τελευταίες μέρες, η απαγωγή και οι απειλές κατά συντρόφου στα πλαίσια της παραπάνω επιχείρησης και η στοχοποίηση της αναρχικής συλλογικότητας Ρουβίκωνα.

Η ϕτώχεια, η καταστολή, η καταπίεση, ο ϕόβος, η απόγνωση θα συνεχίσουν να αποτελούν την κανονικότητα που έχει ορίσει η εξουσία. Το ζήτημα δεν είναι όμως τι κάνουν αυτοί αλλά τι κάνουμε εμείς, πως θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε μια και καλή από τις αντιλήψεις κυρίως και τα πρόσωπα δευτερευόντως που μας κρατάνε εγκλωβισμένους στην κινούμενη άμμο του συστήματος καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Μπροστά μας έχουμε το τίποτα, μπροστά μας έχουμε και τα πάντα.

Ή θα αναμένουμε μοιρολατρικά τον αφανισμό μας, ή θα βαδίσουμε ατομικά και συλλογικά προς έναν κόσμο ισότητας, κοινοκτημοσύνης, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Η επιλογή είναι δική μας.

Χριστόφορος Κορτέσης

Φυλακές Κορυδαλλού, Σεπτέμβρης 2019

Πώς μια απόπειρα κλοπής στέκεται η αφορμή για ένα νέο κυνήγι μαγισσών

“Την Παρασκευή 12/7,[…] στο κατάστημα της «Leroy Merlin» στην οδό Πειραιώς πραγματοποιείται ένα περιστατικό απόπειρας κλοπής. O Χριστόφορος Κορτέσης και ο Θύμιος Α. εντοπίζονται από τους σεκιούριτι του μαγαζιού και οδηγούνται στο γνωστό «δωματιάκι» (που έχουν όλα τα μεγάλα καταστήματα) για να «επιλυθεί το ζήτημα». […] Πρόκειται για ένα κοινό συμβάν, από τα χιλιάδες καθημερινά σε μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ και μαγαζιά.

[…] Κι ενώ το ζήτημα φαινόταν να διευθετείται με τον «τυπικό τρόπο» (της άμεσης επιστροφής των προϊόντων και της καταγραφής του περιστατικού), η εταιρία σεκιούριτι (ξεκάθαρα καθ’ υπόδειξη της εργοδότριας εταιρίας Leroy Merlin) άρχισε να αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι τακτική. Στην αρχή ζήτησε να γίνει πληρωμή-αποζημίωση των «υπεξαιρεθέντων» αντικειμένων, πράγμα και το οποίο έγινε δεκτό από τους συντρόφους. Κάποιοι άνθρωποι ειδοποιηθήκαν για να βοηθήσουν στην άμεση διευθέτηση του ζητήματος, φέρνοντας μάλιστα και το χρηματικό ποσό για να «αποζημιωθεί» η εταιρεία […]

Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε μια καλή αφορμή για να φτιαχτεί ένα βολικό σενάριο που ενέπλεκε αγωνιζόμενο εργαζόμενο στο συγκεκριμένο κατάστημα, τον Γιάννη Α. (λόγω της φιλικής του σχέσης με τον Χριστόφορο Κορτέση […] Καθώς η ώρα προχωρούσε, η εταιρεία σεκιούριτι κέρδιζε χρόνο στο να στήσει το σενάριο που τη βόλευε,[…] ενώ σε άλλο όροφο και άλλο δωμάτιο οι προϊστάμενοι «έκαναν συστάσεις» στον εργαζόμενο να παραιτηθεί. […] Η άρνησή τους να υπογράψουν το αναβαθμισμένο εργοδοτικό σενάριο οδήγησε την εταιρία σεκιούριτι (και πιο συγκεκριμένα τον Δρίβα) να κλιμακώσει τις απειλές, […] και να αρχίσει να ασκεί και σωματική βία πάνω τους. […] Στόχος της εταιρίας σεκιούριτι OVIT και της Leroy Merlin, δεν ήταν τα 200 ευρώ, ούτε η «τήρηση της νομιμότητας» αλλά η δυνατότητα της εταιρίας με προφανή ψεύδη να ενοχοποιήσει τον εργαζόμενο Γιάννη Α. […]

Και ενώ μέχρι εκείνη την ώρα, ο βασικός στόχος των μεθοδεύσεων των υπεύθυνων του καταστήματος αφορούσε στον Γιάννη Α., από το επόμενο πρωί, ήταν το «προφίλ» του Χριστόφορου Κορτέση που έδωσε «νέο αέρα» στη διαχείριση του ζητήματος τόσο από την πλευρά της εταιρίας όσο και των διωκτικών μηχανισμών. Ο σύντροφος το απόγευμα του Σαββάτου συνελήφθη στον δρόμο από ορδή ασφαλιτών, που τον ξυλοκόπησε βάζοντάς του κουκούλα στο κεφάλι και κρατήθηκε έτσι, με χειροπέδες στα χέρια για 2 και πλέον ώρες.

Το ίδιο βράδυ γίνεται εξονυχιστική έρευνα στο σπίτι του στην Κυψέλη […] Το επόμενο πρωί η εισαγγελέας Πειραιά, Αγγελούδη, […] μετουσιώνει μια απλή περίπτωση «απόπειρας κλοπής για αντικείμενο ευτελούς αξίας» (μάλιστα χωρίς ακόμα να υπάρχει έγκληση από τη «θιγόμενη» εταιρία, η οποία ποτέ δεν έκανε μήνυση) σε «ληστρική κλοπή από κοινού», μαζί με όλα τα παρελκόμενα για τους «συνεργούς» του: σωματικές βλάβες, συνέργεια σε ληστεία, υπόθαλψη εγκληματία(!) […] Όλα αυτά επικυρώθηκαν και από την πλευρά του ανακριτή, ο οποίος παραβλέποντας τις εισαγγελικές ακροβασίες την Τρίτη 16/7 αποφάσισε την προφυλάκιση του συντρόφου. […] ”

Απόσπασμα από το κείμενο του Παύλου Χ. “Για τις διώξεις στην υπόθεση Leroy Merlin-Ovit από την πλευρά ενός διωκόμενου αλληλέγγυου”

Το παραπάνω περιστατικό καταλήγει, μέσα σε ένα 24ωρο, στη μετατροπή μιας τυπικά ασήμαντης απόπειρας κλοπής προϊόντων αξίας μόλις 180 ευρώ σε μια αναβαθμισμένη δίωξη συνολικά 7 εμπλεκόμενων συντρόφων, με τον Π. Χ. να υποδεικνύεται στις αρχές μέσω ανώνυμου τηλεφωνήματος, και τελικά στην προφυλάκιση του αναρχικού συντρόφου Χ. Κορτέση.

Η ανάγνωση όσων ακολούθησαν φέρνει στην επιφάνεια ένα σύνολο στοχεύσεων από την πλευρά τόσο του κράτους όσο και των αφεντικών, με πολλαπλούς αποδέκτες.

Η πολιτική δίωξη του Χ. Κ.

Η μεθοδευμένη διόγκωση του κατηγορητηρίου και η προφυλάκιση του Χ. Κ. αποτελούν μέρος μιας συνολικότερης απόπειρας πολιτικής εξόντωσης του συντρόφου.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από το “πλούσιο βιογραφικό” του ως κομμάτι του αναρχικού κινήματος και ιδιαίτερα αυτό της καταδίκης του για συμμετοχή στην επαναστατική οργάνωση “Επαναστατικός Αγώνας”. Παρών στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες τα τελευταία 20 χρόνια, δικαίως θεωρείται ως ένας από τους δηλωμένους εχθρούς της κυριαρχίας, έχοντας “ανταμειφθεί” με φυλακίσεις σε διάφορα κολαστήρια ανά την επικράτεια, δέσμευση του τραπεζικού του λογαριασμού, κατ’ οίκον αστυνομικές εισβολές με το πρόσχημα της έρευνας κ.α.

Το περιστατικό απόπειρας κλοπής, αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως αφορμή για να εξαπολύσει το κράτος την εκδικητικότητά του, καταρχήν, στο πρόσωπο του συντρόφου, και κατ’ επέκταση, στο φιλικό/συντροφικό του περίγυρο. Από την αναβάθμιση με νομικές ακροβασίες και τερτίπια του κατηγορητηρίου, τον τρόπο σύλληψής, την φαντεζί έρευνα στο σπίτι, μέχρι και το σκεπτικό της προφυλάκισης, οι διωκτικοί-κατασταλτικοί μηχανισμοί καθιστούν σαφή, για μια ακόμη φορά, τη μεταχείριση που επιφυλάσσουν σε κάθε αγωνιστή/ρια που με συνέπεια στέκεται εμπόδιο στους κρατικούς σχεδιασμούς.

Η απαλλοτρίωση ως μια οικεία και οικειοποιήσιμη κοινωνική πρακτική

Η πρακτική της αυτομείωσης ήταν ανέκαθεν αρκετά διαδεδομένη στους κόλπους των από τα κάτω. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης, την οικειοποιείται όλο και περισσότερος κόσμος. Η βίαιη φτωχοποίηση μεγάλου κομματιού της κοινωνίας και η αδυναμία να καλύψει έστω και τα βασικά, την καθιστούν απαραίτητη για την επιβίωση του καθενός και της καθεμίας. Επιπλέον, συνιστά και επιλογή έμπρακτης αμφισβήτησης των καθημερινών οικονομικών σχέσεων που επιβάλει το σύστημα.

Το κεφάλαιο προσπαθώντας να διαφυλάξει τα κέρδη του και, κυρίως, να αναχαιτίσει λογικές και πρακτικές που μπορούν να κερδίζουν έδαφος στο κοινωνικό πεδίο, θωρακίζει συνεχώς τις επιχειρήσεις του με συστήματα ασφάλειας υπό την εποπτεία και διαχείριση των εταιρειών σεκιούριτι, ανάγοντας την “κλοπή” σε ποινικά κολάσιμη πράξη με αντικοινωνικό πρόσημο. Μέσα από το αφήγημα νόμος και τάξη, καλλιεργείται στη συνείδηση των από τα κάτω η αντιμετώπιση των κοινωνικά αποκλήρων ως δυνάμει εχθρών, ενισχύοντας τον λεγόμενο κοινωνικό αυτοματισμό, με σαφή στόχο τον “διεμβόλισμό” της ταξικής συνείδησης στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων . Έτσι, δεν είναι λίγες, δυστυχώς, οι περιπτώσεις, που απλοί πολίτες προτάσσουν τα στήθη τους ως αυτόκλητοι σωτήρες για να υπερασπιστούν τα κέρδη των αφεντικών.

Ως αναρχικοί, ως κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος ως εργάτες, επισφαλείς εργαζόμενοι, άνεργοι, εκμεταλλευόμενοι, ως κομμάτι αυτής της κοινωνίας εν γένει, προτάσσουμε την πρακτική της απαλλοτρίωσης ως ένα μέσο να ανακτούμε (είτε ατομικά είτε συλλογικά) μέρος αυτών που μας κλέβουν καθημερινά μέσα από την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, ως μια ελάχιστη επιστροφή της κλεμμένης υπεραξίας. Ένας ελάχιστος φόρος για την εκμετάλλευση που βιώνουμε συνολικά στο πετσί μας από κράτος κ αφεντικά.

Η πολυεθνική Leroy Merlin και το “κοινωνικό” της έργο

Η ζέση με την οποία η Leroy Merlin κίνησε την όλη υπόθεση και ο τρόπος με τον οποίο λειτούργησε ο επικεφαλής της εταιρείας σεκιούριτι OVIT(Δρίβας), προφανώς με τις ευλογίες της πρώτης, δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με το ευτελές ποσό των 180 ευρώ. Απεναντίας, έδωσε το πάτημα ώστε να στοχοποιηθεί από την Leroy Merlin(λόγω της φιλικής του σχέσης με τον Χ. Κ.), ο σύντροφος Γ. Α., εργαζόμενος σε αυτή τα τελευταία 6 χρόνια, με έντονη συνδικαλιστική-ταξική δράση. Ως μέλος του σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, με συμμετοχή σε αγώνες και διεκδικήσεις μέσα από αυτοοργανωμένα, εργατικά σχήματα βάσης, αλλά και την επιμονή του να απεργεί, υπερασπιζόμενος την κυριακάτικη αργία, ο Γιάννης αποτελούσε για την εταιρεία ένα αγκάθι από το οποίο έπρεπε να απαλλαγεί, καθώς οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο στην πολιτική της, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, είναι επιζήμιο και θα πρέπει να “απομακρύνεται”.

Φροντίζοντας, και κρατώντας χαμηλό προφίλ, ώστε να διαφυλάξει όσο μπορεί την εικόνα της τόσο προς το εσωτερικό της(τους εργαζόμενούς της) όσο και έξω από αυτό.

Η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης του συντρόφου Γ. Α. και η προσπάθεια εμπλοκής του ως συνεργού στο αδίκημα της “ληστρικής κλοπής” έρχεται να προστεθεί σε ένα πλήθος περιστατικών εργοδοτικής αυθαιρεσίας από την πλευρά της συγκεκριμένης πολυεθνικής. Από το πιο πρόσφατο, που αφορούσε τη μη καταβολή τωνυπερωριών(έγινε γνωστό μετά από ελέγχους της επιθεώρησης εργασίας), μέχρι την απόλυση εργαζόμενης που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας και την προσπάθεια καθιέρωσης του 9ωρου, όλα τα παραπάνω, αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα γραφής των πρακτικών που η Leroy Merlin και κάθε άλλη εταιρία επιβάλουν στα πλαίσια της “υγιούς επιχειρηματικότητας” και της “αναπτυξιακής προοπτικής” καθώς το κέρδος μπαίνει πάνω από όλους και όλα.

Στον αντίποδα, οι κινήσεις αλληλεγγύης που έγιναν από το κόσμο του αγώνα και η στοχοποίηση της εταιρίας με το πλήθος των παρεμβάσεων που ακολούθησαν, έστησαν αναχώματα απέναντι στις μεθοδεύσεις στο πρόσωπο του συντρόφου και εργαζόμενου Γ. Α. και εξέθεσαν την πραγματική εικόνα της πολυεθνικής που κρύβεται πίσω από τα γεμάτα ράφια και τους χαμογελαστούς εργαζόμενους.

Ο Δρίβας και άλλοι καλικάντζαροι

Πρωταγωνιστικό ρόλο σε όσα εκτυλίχθηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής έπαιξε ο πρώην καραβανάς και ιδιοκτήτης της Ovit Δρίβας. Ως επαγγελματίας τσάτσος της πολυεθνικής Leroy Merlin με επαγγελματική κατάρτιση που περιλαμβάνει ειδική στρατιωτική εκπαίδευση γύρω από την άντληση, συλλογή, διαχείριση και αξιοποίηση υπηρεσιακών πληροφοριών, στρατιωτικών σεμιναρίων που ακολουθούν τα πρότυπα του ΝΑΤΟ, πέρα από την ψυχολογική και σωματική βία που άσκησε στους 2 συντρόφους για πάνω από 2 ώρες στο γνωστό δωματιάκι(φυσικός αυτουργός των εν λόγω συμπεριφορών και πρακτικών είναι ο ίδιος και τα τσιράκια του, και ηθικός η Leroy Merlin), φρόντισε ώστε οι καταθέσεις του να στρώσουν το χαλί τόσο για την στοχοποίηση του Γ. Α. όσο και για την αναβάθμιση του κατηγορητηρίου.

Χωρίς ακόμη να αγγίζουν τα επίπεδα όπου παγκοσμίως οι εταιρίες σεκιούριτι έχουν μετεξελιχθεί σε ιδιωτικούς στρατούς, αναλαμβάνοντας νευραλγικές θέσεις(βλ. φύλαξη συνόρων, εποπτεία φυλακών κ.ά.) ή να προσπαθούν να αντικαταστήσουν τους κρατικούς μηχανισμούς ασφάλειας (με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας), αρχίζουν και στον ελλαδικό χώρο να καταλαμβάνουν μια διαφορετική θέση και να διεκδικούν το δικό τους κομμάτι στο τερέν της παροχής υπηρεσιών φύλαξης. Πέρα από τη συνεργασία με ιδιωτικές επιχειρήσεις και οργανισμούς του δημοσίου, τα τελευταία χρόνια τοποθετούνται σε ιδιαίτερα σημαντικά πόστα όπως στη φύλαξη των αποκαλούμενων hot spots , συνδράμουν στον έλεγχο των συνοριακών γραμμών κ.α.

Και ενώ η εικόνα του σεκιουριτά, του χαμηλόμισθου τύπου, του ανθρώπου τις διπλανής πόρτας, ενίοτε μπορεί να δημιουργεί και μια μικρή συμπάθεια, δε θα πρέπει να παραβλέπεται ο ουσιαστικός του ρόλος, που δεν είναι άλλος από την προάσπισης των συμφερόντων κράτους και αφεντικών και τη διασφάλιση της επιβολής της νομιμότητας. Επιπλέον, δε είναι καθόλου αμελητέα η αποδεδειγμένη, σε πολλές περιπτώσεις, σχέση/εμπλοκή με αστυνομικά-στρατιωτικά συμπλέγματα, όπως και οι ιδεολογικές αναφορές στην ακροδεξιά.

Η πρόσφατη τοποθέτηση στην θέση του διοικητή της ΕΥΠ τον Κοντολέων (διευθυντής της G4S στην Ελλάδα), με βασικό του “χαρτί” την πολύχρονη θητεία του σε εταιρείες φύλαξης, τις στενές σχέσεις με στελέχη της αμερικανικής πρεσβείας και χωρίς να διαθέτει τα προσόντα των προκατόχων του, δείχνει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση και επιλογή αναβάθμισης του ρόλου που πρόκειται να διαδραματίσουν οι εν λόγω εταιρείες μελλοντικά ως ένας ακόμη επιχειρησιακός βραχίονας του κράτους.

Αστική δικαιοσύνη: φύσει και θέσει ταξική

Η τελευταία πράξη του κακοστημένου έργου ολοκληρώνεται στα δικαστήρια του Πειραιά. Η Εισαγγελέας Αγγελούδη και ο ανακριτής Παντελίδης φροντίζουν με τα γνωστά δικονομικά μαγειρέματα να αναβαθμίσουν τις κατηγορίες ώστε η προφυλάκιση του Χ. Κ. να είναι μονόδρομος.

Στο σκεπτικό της προφυλάκισης, ο ανακριτής, έπειτα από 3 ώρες ανακριτικής διαδικασίας με ερωτήσεις που αφορούσαν κατά κύριο λόγο στην πολιτική δράση του συντρόφου και στην παλαιότερη καταδίκη του αναφορικά με τον Ε.Α., επικαλείται, μεταξύ άλλων, την “οικονομική του αδυναμία”, ως στοιχείο που τον καθιστά αυτομάτως ύποπτο και επιρρεπή τέλεσης νέων αδικημάτων. Ένα σκεπτικό που κάνει σαφές τόσο το πλαίσιο της πολιτικής δίωξης απέναντι στο συγκεκριμένο πρόσωπο όσο και την ποινικοποίηση της φτώχειας ενώ ταυτόχρονα το αφήγημα περί σύστασης μιας δήθεν συγκεκριμένης δομής και δικτύου “διαθέσιμων δραστών”, αναφερόμενο στον κόσμο που συνέδραμε στο “σπάσιμο” της ομηρείας των 2 στο δωματιάκι, αποτελεί μια πρόδηλη προσπάθεια ποινικοποίησης της έκφρασης της αλληλεγγύης, των πολιτικών και συντροφικών σχέσεων. Ενώ την ίδια μέρα αποφυλακίζονταν ο ιδιοκτήτης της εταιρίας Εnerga, Φλώρος, ο οποίος υπεξαίρεσε από το ελληνικό δημόσιο κάτι δις ευρώ…

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα! Η αστική δικαιοσύνη αποτελεί πυλώνα του κράτους και του κεφαλαίου, βασικό προασπιστή και θεματοφύλακα των συμφερόντων της κυριαρχίας. Και ως τέτοια δεν θα μπορούσε παρά να είναι φύσει και θέσει ταξική.

Μέσα στα ανακριτικά γραφεία και τις δικαστικές αίθουσες, η ζυγαριά της τυφλής αυτής κυρίας γέρνει πάντα εις βάρος των κοινωνικά αδύναμων, εξαντλώντας την αυστηρότητα των νόμων απέναντι στους φτωχοδιάβολους ενώ τα πραγματικά βαρίδια αυτού του κόσμου μένουν στο απυρόβλητο. Οι ελάχιστες περιπτώσεις όπου μεγαλοαφεντικά ή πολιτικοί λειτουργοί περνούν το κατώφλι της φυλακής (για λόγους επικοινωνιακούς και τακτικής ή για την ικανοποίηση του περί δικαίου αισθήματος) αποτελούν απλά τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα για τον ρόλο που παίζει η δικαιοσύνη, ως μηχανισμός διαφύλαξης του υπάρχοντος. Ως το δεξί χέρι της εξουσίας, έτοιμο να συντρίψει οτιδήποτε αμφισβητεί την τελευταία.

Αντί επιλόγου…

Το κυρίαρχο μοντέλο της σύγχρονης ζωής περιστρέφεται γύρω από έννοιες όπως εξατομίκευση και ανταγωνισμός, γαλουχώντας υποκείμενα που πασχίζουν για την επιβίωση ή κυνηγούν την επιτυχία με κάθε κόστος.

Η εξουσία θέλοντας να διατηρεί το “διαίρει και βασίλευε” – απαραίτητο συστατικό για τη συντήρηση της, ξεδιπλώνει όλο το θεσμικό και νομικό της οπλοστάσιο προκειμένου να αντιμετωπίζει “ακραία” φαινόμενα όπως αυτό της αλληλεγγύης.

Κάπως έτσι, η υπεράσπιση των συντρόφων απέναντι στην παράνομη κράτηση τους με εντολή της εργοδοσίας της Leroy Merlin από τα μαντρόσκυλα της Ovit, αποτελεί ποινικό αδίκημα και συντελεί στην προσθήκη άλλης μιας κατηγορίας στην ευφάνταστη αυτή δικογραφία, που έχει ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση του Χ. Κ. και την ομηρία του Θ. Α. μέσω της επιβολής περιοριστικών όρων.

Για εμάς, τέτοιες πρακτικές αποτελούν μια ελάχιστη έκφραση αλληλοβοήθειας και αλληλοστήριξης, έρχονται σε ρήξη με τη λογική των παράλληλων μικρόκοσμων και αποτελούν τα θεμέλια για μια συλλογική απάντηση και αντίσταση απέναντι στην επέλαση των ζωών μας.

Δεν αποτελεί έκπληξη η εκδικητικότητα του κράτους απέναντι στους συντρόφους. Τα παραδείγματα είναι διαρκή και στοχεύουν στον εκφοβισμό και την καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Από λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσεις, αρνητές στράτευσης, διώξεις συλλογικοτήτων, ομηρίες συντρόφων μέσω δικογραφιών μέχρι ολόκληρα χωριά όπως στις Σκουριές και στη Λευκίμμη και νέους ποινικούς κώδικες, ο κρατικός μηχανισμός προσπαθεί να απομονώνει με κάθε μέσο τον “εσωτερικό εχθρό”.

Από την πλευρά μας, φέρουμε πάντα περήφανα τον τίτλο του εχθρού του κράτους και του κεφαλαίου, σπάμε στην πράξη την ανάθεση και οργανωνόμαστε οριζόντια και αντιεξουσιαστικά σε εργατικά σωματεία βάσης, γειτονιές, σχολεία και σχολές. Εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου και στήνουμε αναχώματα απέναντι στην εκμετάλλευση των ζωών μας.

Όσα δικαστήρια κι αν στήνουν θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΚΟΡΤΕΣΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

ΟΛΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ, ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΑ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Αναρχικοί και Κομμουνιστές από τις γειτονιές της Κυψέλης και του Γκύζη